En contraportada

Haberá moitos aos que non lles gustará que o celebremos. De feito, canto menos se fale do tema, mellor. Xa bastante teñen con escoitalo para que aínda por riba teñan que aturar como se lle intenta dar o valor que merece. Algo non vai ben cando a administración galega rexeita o idioma galego. Algo vai moi mal cando en Galicia hai vergoña por falar galego. Algo temos que cambiar cando, se por eles fose, xa había tempo que tiñamos entrado nuns modernos séculos escuros. Nuns tempos nos que o galego non sería máis que a forma de comunicarse dunhas persoas ás que non fai moito a Real Academia Española, nunha das súas acepcións, definía como “tontos”.

O galego ten que protexerse. Non porque sexa a lingua de Galicia nin porque eu sexa dalí. Ten que protexerse porque é un dos centos e centos de idiomas que existen. I en idiomas inclúo calquera forma de comunicación. Ten que protexerse porque só enriquece, nunca empobrece. Ten que protexerse porque, de non ser así e deixalo desaparecer, a derrota non sería só dos galegos, sería un fracaso de todos e de todas. Unha derrota porque perderíamos un recuncho importante de cultura. E non vexan nestas verbas política. Só falo de cultura.

Mañá, 17 de maio, o Día das Letras Galegas recordará ao poeta monfortino Lois Pereiro (“El poeta punk hecho clásico”, que escribe Henrique Mariño). Ao poeta e á súa poesía. “Somentes intentaba conseguir / deixar na terra algo de min que me sobrevivise / sabendo que debería ter sabido / impedirme a min mesmo / descubrir que só fun un interludio / atroz entre dous muros de silencio / só puiden evitar vivindo á sombra / inocularlle para sempre a quen amaba / doses letais do amor que envelenaba / a súa alma cunha dor eterna / sustituíndo o desexo polo exilio / iniciei a viaxe sen retorno / deixándome levar sen resistencia / ó fondo dunha interna / aniquilación chea de nostalxia”. Haberá quen non queira recordalo. Na nosa man está evitalo. Hoxé, mañá e sempre.